Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

"η φωτεινή περίληψη του δράματός μας...."


Συγκλονίζει η αυτοκτονία Τζιανή στη Λάρισα - «Εύχομαι το αίμα μου να γίνει ποτάμι και να σας πνίξει»

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013. Ώρα 8 το πρωί. Ένας 41χρονος άντρας δίνει τέλος στη ζωή του πέφτοντας από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε με την γυναίκα του. Η συνοικία της Νεάπολης στη Λάρισα συγκλονίζεται, η είδηση διαδίδεται σε ολόκληρη την πόλη και όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις η παραφιλολογία παίρνει τα σκήπτρα από την πραγματικότητα.

Ο Νίκος Τζιανής, άνθρωπος χαμηλών τόνων, κρατούσε καλά κρυμμένες τις ευαισθησίες του. Τις αγωνίες και το πάθος του τις έβγαζε το τελευταίο διάστημα μέσα από το κίνημα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, όπου...
ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής του νομού Λάρισας. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί πως ο άνθρωπος αυτός θα έδινε με τον τρόπο αυτό τέλος στη ζωή του.

Η larissanet.gr φέρνει  στο φως της δημοσιότητας το συγκλονιστικό σημείωμα που έγραψε ο Νίκος Τζιανής λίγες ώρες πριν πηδήξει στο κενό. Ένα κείμενο που συγκλονίζει, μια πραγματική γροθιά στο στομάχι, ένα ακριβές αποτύπωμα της ψυχολογίας χιλιάδων πολιτών που βλέπουν τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια να συνθλίβεται.
Ο Νίκος Τζιανής το «αφιερώνει» σε όλους όσους «τον έφεραν στο σημείο αυτό». «Δεν μπορώ πλέον να κοιτάξω τους ανθρώπους στα μάτια από ντροπή», γράφει στο σημείωμά του και εύχεται το αίμα του να «γίνει ποτάμι που θα πνίξει» όλους όσους έφεραν τον ελληνικό λαό σ’ αυτή την κατάσταση. Καλεί επίσης όλους του Έλληνες να «ξυπνήσουν και να πάρουν την Ελλάδα στα χέρια τους».



Κώστας Γεωργάκης (1948 – 1970)


Φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Τον Ιούλιο του 1970 αποκάλυψε ανώνυμα ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».

Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο...

Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου δέκα ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».

Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.

Ο τάφος του Κώστα Γεωργάκη βρίσκεται στο Α' Δημοτικό Νεκροταφείο της Κέρκυρας. Μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.

Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ' αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»

Δεν υπάρχουν σχόλια: